Uta de Mascotte van Walk4Dogs

 

Ik ben Uta (eerst heette ik Frieda) en geboren in de Oekraïne. Misschien is het land voor u onbekend, maar ik kan u vertellen dat het daar voor ons honden geen paradijs is. Het is er dag in dag uit een kwestie van overleven en zorgen dat je niet gepakt wordt door de hondenvangers. Eten en water zijn nauwelijks te vinden en mensen die voor ons zorgen zijn schaars. Wat er met mijn broertjes en zusjes is gebeurd weet ik niet. Mijn moeder ging op een dag eten voor ons zoeken en is nooit meer teruggekomen. Als pup moest ik daarom helemaal alleen over straat zwerven om eten en water te vinden. Elke dag zag ik hondenvrienden die dagen lang vreselijke pijn hadden en langzaam stierven nadat ze iets op straat hadden gegeten, ik begreep niet hoe dat kon. Ik voelde me zo machteloos omdat ik alleen maar kon toekijken en mijn hondenvrienden niet kon helpen of beter maken. Inmiddels wist ik dat er mensen waren die vergif in eten deden zodat we zouden sterven. Ik durfde niets meer van straat te eten hoopte dat ik mijn gevoel van honger kon overwinnen.

 

Ik zag hoe een grote ijzeren tank, die door mannen werd voortgereden, stopte waar wij waren. Deze mannen probeerden ons te vangen en wanneer dat niet lukte werden we neergeschoten met hagel. Ik wist al snel dat ik uit de buurt van deze mannen moest blijven. Wanneer ze een van mijn hondenvrienden hadden gevangen dan verdween die in de grote tank waar vervolgens vuur uit kwam. Ze werden levend verbrand! Alle honden die gevangen werden gilde vreselijk van de pijn en er kwam niemand om ze te redden. Op een dag lette ik niet op en stonden deze mannen achter mij, ik rende hard weg en werd neergeschoten. Ondanks de pijn liep ik door want ik wist dat ik anders in die grote tank met het vuur zou eindigen. Uiteindelijk ben ik in elkaar gezakt en wat er toen gebeurde weet ik niet meer.  

 

 

Toen ik wakker werd kon ik niet meer lopen door de vreselijke pijn in mijn achterpoten. Ik keek ernaar en schrok want ik had helemaal geen voeten meer, ze waren eraf. Ik kon me niet meer herinneren wat er gebeurd was en wie dat gedaan had. Het enige wat ik wilde was ergens rustig sterven. Ik kroop over de straat en mijn huid en vlees schaafde steeds verder af. Eindelijk had ik een rustig plekje gevonden waar ik wilde sterven om naar al mijn hondenvriendjes in de hemel te gaan. Dit was toch geen leven, een verminkt lichaam, alleen maar pijn, honger en dorst.

 

 

Toen gebeurde het, een dame die erg vriendelijk klonk stond over mij heen gebogen en pakte me heel voorzichtig op. Ze sprak heel zachtjes tegen mij en vertelde me dat ze me wilde helpen. Ik was te moe en te ziek om te reageren en liet alles gelaten over me heen komen, ik kon toch nergens heen. We kwamen we bij een huis, er waren nog meer mensen en hun gezichten keken vol afschuw en medeleven naar mijn afgerukte pootjes zonder huid met de uitstekende botten.

 

 

Ze brachten me naar iemand in een witte jas die mij veel prikjes gaf waarna ze mijn stompjes schoonmaakten en er verband omdeden. Daarna mocht ik weer met de dame mee. In het huis aangekomen werd ik op zachte doeken neergelegd en kreeg ik eten en water. Ondanks de pijn voelde ik me toch beter. Dagelijks werden mijn stompjes verzorgd en ik kreeg iedere dag eten en water. Zou het dan toch allemaal nog goed komen? Krijg ik dan toch eindelijk zorg en liefde? Na een paar weken kwam er een andere dame, zij sprak een andere taal en ik begreep er niets van. Ik werd in een grote box op veel dekens gelegd en in een auto gezet. Na vele uren rijden kwamen wij aan in Duitsland, waar ik met nog meer liefde een huis werd ingedragen waar nog meer honden waren. Na een paar dagen ging ik weer naar een meneer in een witte jas. Ik vond het allemaal heel eng. Ik kreeg een prikje waarna ik in slaap viel. Toen ik wakker werd zag ik dat de zwarte geïnfecteerde stompjes, botten en huid verwijderd waren en het in verband gewikkeld was.
 

 

Ik voelde me toch wel goed omdat ik geen pijn meer had. Iedere dag ging ik me beter voelen en ik hoorde de mensen zeggen dat ze voor mij hele lieve mensen zochten waar ik de rest van mijn leven mocht blijven. Speciale mensen voor een bijzondere hond, mensen die iets af wisten van gehandicapte honden zoals ik. Ook begreep ik dat ik nieuwe rollende pootjes zou krijgen die het lopen voor mij gemakkelijk zouden maken. Nu kon ik alleen op mijn twee voorpootjes lopen wat niet zo goed is voor mijn rug en ook erg moeilijk is.

 

 

Sinds begin oktober 2011 woon ik bij Li bij Maison du Chien. Li heeft veel ervaring met gehandicapte honden. Op www.maisonduchien.be kunt u mijn andere huisgenoten zien. 

 

Kijk is hoe knap ik er nu uit zie.

 

Veel van mijn vriendjes in de Oekraïne zijn er zeer slecht aan toe. U kunt ze helpen door sponsor te worden van Walk4Dogs.